หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เวียงร้อยดาว

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
7 กุมภาพันธ์ 2557 18:25 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 อวสาน (ต่อ)
       
       น่านฟ้ากำลังส่องกล้องทางไกลไปยังบดินทร์ธร รัตนากรเดินมาทางด้านหลังพร้อมกับมารุต
       
       “ทำอะไรน่ะ !!”
       น่านฟ้าสะดุ้งตกใจ “ปละ..เปล่านะมังคะ ท่านป้า หญิงไม่ได้ทำอะไร”
       น่านฟ้าหันกลับมาเอากล้องส่องทางไกลซ่อนไว้ด้านหลัง น่านฟ้าบุ้ยหน้าไม่พอใจที่เห็นมารุตทำหน้าเยาะเย้ย
       รัตนากรส่ายหัว “อยากรู้อยากเห็นแบบนี้ สงสัยต้องส่งไปเป็นนักข่าวเสียให้เข็ด ดีไหมพ่อมารุต ?”
       “ดีครับท่านป้า ! แต่ไม่รู้ว่ายัยบ๊อง ! เอ๊ย ! คุณหญิงน่านฟ้าจะมีปัญญาไปได้สักกี่น้ำ เป็นนักข่าวไม่เท่าไหร่ สงสัยจะม่อยกระรอก”
       “สบประสาทฉันเกินไปแล้ว ! สักวันฉันจะเป็นนักข่าวบีบีซีให้ได้ คอยดู”
       สิบทิศเดินหน้าขรึมเข้ามา
       “ใครอนุญาตให้หญิงไปทำงานเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนั้น”
       น่านฟ้าจ๋อย “ถ้าพี่ชายอยากให้หญิงเรียนคหกรรม หญิงตามใจพี่ชายก็ได้ค่ะ”
       “ยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะไปอังกฤษอีกเหรอ.... พี่ไม่ให้ไป” สิบทิศทิ้งจังหวะ “เว้นแต่ว่า...จะมีใครตามไปดูแล”
       สิบทิศจับบ่ามารุต มารุตได้โอกาสรีบเสนอตัว
       “Don’t worry ! มีลูกทูตคอยดูแลอยู่ทั้งคน เลิกกังวลได้เลยครับ”
       “พี่ชายให้หญิงไปเรียนต่อที่อังกฤษจริงๆนะคะ”
       สิบทิศพยักหน้าแทนคำอนุญาต น่านฟ้ากระโดดโลดเต้นกับมารุตด้วยความดีใจที่มีโอกาสจะได้ทำตามความฝันเสียที
       
       สิบทิศนั่งทำงานง่วนอยู่ในห้องทำงาน เสียงเคาะประตูดังขึ้น
       “เข้ามาได้ !”
       เมดาเข้ามาในห้องทำงานสิบทิศ
       “คุณชายคะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”
       “เรามีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีก ?”
       “ก็เรื่องที่คุณชายทราบแล้วว่าดิฉันไม่ใช่พี่ร้อยดาว”
       สิบทิศหัวเราะเบาๆในลำคอแล้วก้มหน้าทำงานต่อไปแบบเย็นชาเพราะไม่ใส่ใจนัก
       “ดิฉันทำตัวไม่ถูก คุณชายจะเอาอย่างไรก็ว่ามา อย่าทำให้ดิฉันรู้สึกสับสนแบบนี้ สนุกนักหรือไง”
       “แล้วเธอจะให้ฉันทำอะไร ? ประจานให้คนอื่นรู้ว่าเธอคือร้อยดาวตัวปลอมงั้นเหรอ ?”
       เมดานิ่งไปชั่วขณะ “ขอโทษนะคะที่ดิฉันหลอกคุณชาย หลอกทุกคนมาโดยตลอด ขอโทษที่ดิฉันไม่ใช่พี่ร้อยดาว ไม่ใช่สักนิดเดียว”
       เมดาน้อยใจแล้วก็ออกจากห้องทำงานสิบทิศไป
        
       สิบทิศเงยหน้าจากโต๊ะทำงานแล้วมองตามด้วยความรู้สึกสับสนในใจ

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        เมดากลับมาที่ห้อง เธอเอารูปที่ตนถ่ายคู่กับร้อยดาวออกมาดู
       
       “ถึงหนูจะหน้าตาเหมือนพี่ แต่ก็สู้พี่ไม่ได้เลยสักนิด ตั้งแต่เล็กจนโต ใครๆก็รักพี่มากกว่าหนู ไม่เว้นแม้แต่...คุณชาย...”
       เมดาน้ำตาเอ่อด้วยความน้อยใจ
       
       สิบทิศมองเหม่อด้วยความสับสนในใจ
       ภาพสวีทระหว่างสิบทิศกับเมดาแวบขึ้นมาในหัว
       สิบทิศรู้สึกว้าวุ่นจึงนั่งลงเพราะคิดไม่ตกกับหัวใจตัวเอง รัตนากรเดินเข้ามาจับเบาๆที่บ่าของสิบทิศ รัตนากร ป้ารู้เรื่องเมดาจากมารุตแล้ว
       “เธอหลอกทุกคนว่าเป็นลูกสาวคุณปกรณ์ แขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมในพิธีหมั้นต่างก็รับรู้กันทั้งนั้นว่าเธอคือร้อยดาว บดินทร์ธร...อยู่ๆถ้าจะป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ว่าเธอคือเมดา จะไม่เป็นที่ครหาหรือ ท่านป้า ?”
       “อย่าเก็บเอาคำพูดของคนอื่นมาเอาคิดให้ปวดหัว จะให้ชายไม่มีความสุขเสียเปล่าๆ ชีวิตของชายต้องดำรงอยู่ด้วยตัวของหลานเอง ไม่ใช่ด้วยลมปากของคนอื่น”
       สิบทิศเองยังไม่คลายใจ
       รัตนากร ถาม “ทำไมรึ หากเป็นหนูร้อยดาว ชายจะรักเขามากกว่านี้หรือ ?”
       “ไม่ใช่ร้อยดาวน่ะดีแล้ว ท่านป้า หลานจะได้ไม่ต้องคาใจเรื่องที่แม่ของเขาเป็นต้นเหตุทำให้ท่านพ่อต้องสิ้นจริงหรือไม่”
       “แล้วชายจะต้องกังวลสับสนเรื่องอะไรอีก ?”
       สิบทิศนิ่งเพราะตอบรัตนากรไม่ได้
       “หลานก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ท่านป้า”
       “ลองฟังคำตอบจากหัวใจตัวเองดูสิ ตอนนี้หลานกำลังหลงทาง ตามหาอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตตัวเองให้เจอ ของบางอย่างมองดูด้วยหัวใจ เห็นชัดกว่ามองดูด้วยตา อย่ามัวสร้างเงื่อนไขทำให้ตัวเองต้องเสียใจภายหลังเหมือนกับป้าเลยนะ ชาย”
       รัตนากรยิ้มให้กำลังใจสิบทิศ
       
       สิบทิศนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง
       ภาพเมดาคอยดูแลสิบทิศตอนที่เขาแกล้งตาบอดแวบขึ้นมา
       
        สิบทิศนอนก่ายหน้าผากเพราะคิดไม่ตก

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        เช้าวันใหม่ สิบทิศมาหาเมดาที่บดินทร์ธรแล้วพบกับนมแสง
       
       “คุณหนูออกไปไหนตั้งแต่เช้าไม่ทราบค่ะ ดูเธอเศร้าๆพิกล”
       สิบทิศไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปหาเมดาทันที
       
       เมดานั่งกอดเข่าอยู่คนเดียวกลางทุ่งหญ้าที่เวิ้งว้าง ความคิดของเมดาตั้งแต่แรกเจอสิบทิศจนกระทั่งสิบทิศจ้องดวงตาเมดาแวบขึ้นมา ภาพสิบทิศอยู่ตรงหน้าแวบขึ้นมาแล้วจางหายไป เมดาพยายามจะสลัดภาพสิบทิศออกจากหัว
       เมดาเจ็บใจตัวเอง “จำไว้สิ !! เขารักพี่ร้อยดาว ไม่ใช่เธอ เมดา... เธอมันแค่ตัวปลอม ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยด้วยซ้ำ เธอต้องลืมเขาให้ได้”
       เสียงสิบทิศดังขึ้นจากทางด้านหลัง
       “เมดา ฉันรักเธอ”
       เมดาได้ยินเสียงสิบทิศก็รีบหันหลังไป เมดาไม่เห็นใครนอกจากความว่างเปล่า เธอใจแป้วเพราะนึกว่าหูฝาดไป เมดาหันกลับมาเห็นช่อกล้วยไม้ป่าช่อใหญ่อยู่ตรงหน้าเนื่องจากสิบทิศเอามาให้
       “คุณชาย !”
       “อยู่ๆก็หายตัวให้คนอื่นเขาเป็นห่วงเล่น เธอนี่มันตัวปัญหาจริงๆ” สิบทิศว่า
       เมดางอน “ดิฉันเป็นแค่คนนอก ไม่มีค่าอะไร จะอยู่หรือไป ก็คงไม่มีใครสนใจดิฉันหรอก”
       “เธองอนฉันเหรอ”
       เมดาเสียงสูง “เปล่า..... ทำไมดิฉันจะต้องงอนคุณชายด้วย”
       “เธองอนที่ฉันหลงรักร้อยดาว ไม่ใช่เมดา”
       เมดาแทงใจดำ “คุณชายจะหลงรักใครก็เป็นเรื่องของคุณชาย ไม่เกี่ยวกับดิฉัน ดิฉันขอตัว”
       สิบทิศรีบคว้ามือเมดาเอาไว้
       “เธอจะไม่เกี่ยวได้อย่างไร เธอเป็นคู่หมั้นฉันนะ !”
       เมดางงเพราะไม่รู้ว่าสิบทิศจะมาไม้ไหนกันแน่
       “คุณชายหายโกรธดิฉันแล้วเหรอคะ”
       “ถ้าหมายถึงเรื่องที่เธอหลอกฉันล่ะก็ยัง”
       เมดาหน้าจ๋อย
       สิบทิศพูดต่อ “สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือคนโกหกหลอกลวง... ฉันโกรธ ที่เธอไม่กล้าบอกความจริงกับฉันทั้งๆที่ฉันก็ไม่ใช่คนอื่น เธอไม่กล้าเปิดเผยกับฉันอย่างหมดใจ ทุกๆสิ่งที่ผ่านมา เธอสร้างภาพลวงตาให้กับฉัน แสร้งทำให้ฉันรัก คิดถึง ห่วงใย ทุกๆวัน โดยที่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอมีเยื่อใยให้กับฉันบ้างหรือเปล่า”
       “ดิฉันพยายามเตือนตัวเองทุกครั้งว่าดิฉันไม่ใช่พี่ร้อยดาว ดิฉันเข้ามาที่บดินทร์ธรเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง เมื่อภารกิจเสร็จสิ้นแล้วดิฉันก็จะไป แต่ยิ่งดิฉันใกล้ชิดกับคุณชายเท่าไร ก็ยิ่งทำให้ดิฉันตัดใจไปจากที่นี่ยากขึ้นทุกที ดิฉันเกลียดหัวใจตัวเองที่รู้สึกหวั่นไหวรักคนที่เขาไม่เคยเห็นดิฉันอยู่ในสายตา ถ้าความรักทำให้คนตาบอด ตาดิฉันก็คงบอดตั้งแต่ได้รู้จักกับคุณชาย” เมดาแค่นหัวเราะ “น่าละอายนะคะ ที่ผู้หญิงบอกรักผู้ชายก่อน”
       “ฉันเองต่างหากที่ย่าละอาย... ฉันเป็นผู้ชายแต่กลับไม่กล้า รอให้เธอเป็นฝ่ายบอกฉันก่อน สำหรับความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ร้อยดาว หรือเมดาก็ตาม... มันมากกว่าคำว่า “รัก” เพราะเธอคือครึ่งชีวิตที่ฉันใช้เวลาหาและรอคอยเธอมานานแสนนาน”
       เมดามองตาสิบทิศอย่างซาบซึ้ง
        
       สิบทิศดึงเมดาเข้ามากอด

เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
        น่านฟ้าเอากล้องส่องทางไกลดูสิบทิศกับเมดา
       
       “อุ๊ยๆๆๆ !! กอดกันแล้วๆ” น่านฟ้าว่า
       มารุตแย่งกล้องมาจากน่านฟ้า “ให้ไอดูบ้างสิ !!! ยัยจอมจุ้น”
       “เดี๋ยวสิ !! กำลังถึงฉากสำคัญ หอมแก้มกันแล้ว”
       “ดูมั่งเดะ”
       น่านฟ้ากับมารุตแย่งกล้องดูดาวกัน
       
       ทวีปเปิดพินัยกรรมของดิลกต่อหน้าทุกคนที่มาเป็นสักขีพยาน
       ทวีปอ่าน “เมื่อข้าพเจ้าถึงแก่ความตายแล้ว ข้าพเจ้าขอยกทรัพย์อันได้แก่บรรดาอสังหาริมทรัพย์ และสังหาริมทรัพย์ต่างๆ ทั้งหมดอันเป็นกรรมสิทธิ์ของข้าพเจ้า รวมทั้งบรรดาทรัพย์สินใดๆ ทั้งหลายที่ข้าพเจ้ามีหรืออาจมีในภายหน้าให้แก่นางสาวเมดา บดินทร์ธร บุตรสาวของข้าพเจ้า... พินัยกรรมของคุณดิลกสิ้นสุดลงเท่านี้ครับ”
       ดำรงพูดกับทวีป “ช่วยเป็นธุระดูแลให้เรียบร้อยทีก็แล้วกัน”
       “ครับ คุณท่าน” ทวีปรับคำ
       “ส่วนพินัยกรรมฉัน รอฉันตายเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น หล่อนคงไม่เร่งวันเร่งคืนให้ฉันตายเร็วๆกระมัง แม่ดาหลา... ถ้าฉันไม่ได้อุ้มลูกหล่อนกับเจ้าปรมัตถ์ก่อน ฉันคงนอนตายตาไม่หลับ”
       ดาหลาก้มหน้านิ่ง คนอื่นๆอดอมยิ้มในตลกร้ายของดำรงไม่ได้
       “เข้ามาใกล้ๆฉันนี่ แม่ม้าดีดกะโหลก”
       “แน่ะ !” รัตนากรตีดำรงเบาๆที่แขน “บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกหลานแบบนี้ ถ้ายังไม่เลิกเรียกหนูเมดาว่า “แม่ม้าดีดกะโหลก” เราจะเอาฉายา “อีกาคาบถ่าน” ตอนสมัยตัวหนุ่มๆมาเรียกบ้าง”
       ทุกคนแอบขำแล้วกลั้นหัวเราะจนดำรงหน้าม้าน
       “โธ่ ! กระหม่อม ! ทรงล้อให้อายเด็กมัน”
       เมดาค่อยๆคลานเข่าเข้าไปหาดำรงอย่างนอบน้อม แล้วกราบที่เท้าของเขา ดำรงวางมือลูบศีรษะเมดาด้วยความเอ็นดู
       ดำรงพูดกับสิบทิศ “ฉันฝากหลานฉันด้วยนะ คุณชาย ! ยกให้แล้ว อย่าเอามาคืนก็แล้วกัน”
       “ท่านอุตส่าห์ยกของรักให้ผมทั้งที จะเอามาคืนทำไมครับ เสียดายแย่”
       เมดาทำหน้ากระเง้ากระงอดสิบทิศ
       “กระเง้ากระงอดกันแบบนี้ อีกหน่อยพอแต่งงานคงมีลูกหัวปีท้ายปี”
       สิบทิศยิ้มกับเมดาภายใต้บรรยากาศชื่นมื่น
       
       เมดาวางพวงมาลัยที่โกศคู่ของดิลกและจันทร์ฉาย
       “หนูพาคุณพ่อคุณแม่กลับบ้านแล้วนะคะ หลับให้สบาย ไม่ต้องเป็นห่วงหนูดูแลตัวเองได้” เมดากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ขอให้รับรู้… หนูรักคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”
       สิบทิศเข้ามาคุกเข่าข้างๆเมดา
       “ผมสัญญาด้วยเกียรติแห่งเวฬุมาศว่าจะดูแลเมดาให้ดีที่สุดด้วยชีวิตของผมเอง จะไม่มีวันทอดทิ้งและรักเธอตลอดไป”
       ต้นไม้ใหญ่เอนซู่ตามแรงลม เกสรดอกไม้โปรยปรายร่วงพรู ประหนึ่งดิลกกับจันทร์ฉายอวยพรให้ สิบทิศเช็ดน้ำตาให้เมดาด้วยความทะนุถนอม
       
       เมดานั่งดูรูปที่ตนถ่ายคู่กับร้อยดาวที่อังกฤษที่ม้านั่งมุมร่มรื่นในวัด
       “เพราะดวงตาของพี่ร้อยดาวคู่นี้ที่ทำให้น้องกลับมามองเห็นอีกครั้ง ไม่ต้องอยู่ในโลกอันมืดมิดตลอดไป”
       เมดาเห็นเท้าของใครบางคนมาหยุดอยู่ตรงหน้าแบบน่ากลัวจึงเงยหน้าขึ้นมอง ดารกายืนอยู่หน้าเมดา เมดาตกใจ “คุณหนูดารกา !”
       “ถ้าวันนั้นฉันตาย คงน่าเสียดาย... มีอะไรบางอย่างที่ฉันอยากทำแต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำ”
       “อะไรเหรอคะ ?” เมดาถาม
       “ทดแทนพระคุณพ่อแม่... ตอนที่ท่านยังอยู่ ฉันไม่เคยทำให้ท่านมีความสุขเพราะฉันเลยสักครั้ง... กว่าจะคิดได้ มันก็สายไปเสียแล้ว”
       “ไม่มีคำว่าสายสำหรับการเริ่มต้นหรอกนะคะ” เมดาบอก
       ดารกายิ้มจางๆ “ฉันตั้งใจจะหันหน้าปฏิบัติธรรมเพื่ออุทิศกุศลผลบุญไปให้ท่านทั้งสองที่ล่วงลับไปแล้ว...ขอบคุณเธอมากที่เธอช่วยชีวิตฉันในวันนั้นทั้งที่ฉันเคยทำแย่ๆกับเธอเอาไว้... เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนใหม่ในวันนี้”
       ดารกากับร้อยดาวกุมมือกันด้วยความรักใคร่ สิบทิศซึ่งยืนมองดูอยู่ห่างๆยิ้มในมิตรภาพที่ทั้งสองพี่น้องมีให้แก่กัน
       
       เมดาเดินเล่นที่บึงบัวกับสิบทิศ
       “ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณแม่เวียงแก้วจะเป็นอย่างไรบ้าง” เมดาพูด
       “ไม่มีใครรู้หรอกว่าตายแล้วไปไหน เพราะคนที่ตายก็ไม่อาจหวนกลับมาบอกให้เรารู้...สำคัญที่ว่าขณะยังมีลมหายใจอยู่ทำอะไรต่างหากเธอล่ะ วางแผนชีวิตต่อจากนี้ยังไง”
       “คุณปู่ท่านบ่นว่าเหงาอยากอยู่ใกล้ชิดลูกหลาน ดิฉันเลยตั้งใจว่าจะอยู่ดูแลท่านที่บดินทร์ธรไปก่อน”
       “ก็รีบมีเหลนให้ท่านอุ้มไวๆสิ”
       เมดาอาย “คุณชายอ่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้”
       “อีกหน่อยน่านฟ้าบินไปเรียนต่อที่อังกฤษ เวฬุมาศคงไม่เหลือใคร เกิดวันไหนปวดหัวตัวร้อนขึ้นมา ใครนะจะคอยดูแลฉัน” สิบทิศว่า
       สิบทิศแกล้งเหล่ชำเลืองมายังเมดาแล้วพูดอ้อนๆ
       “คุณชายเป็นหมอก็ดูแลตัวเองสิคะ”
       “ลืมไปแล้วหรือไง เธอมีหน้าที่ต้องคอยดูแลฉันในฐานะ “คู่ชีวิต” ของหม่อมราชวงศ์สิบทิศ เวฬุมาศไปจนกว่าฉันจะหมดลมหายใจ”
       
       สิบทิศกอดเมดาหอมอย่างทะนุถนอมแทนคำสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งกันไปไหน
        
       จบบริบูรณ์...

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 13
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 12
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11
เวียงร้อยดาว ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 69 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 63 คน
92 %
ไม่เห็นด้วย 6 คน
8 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015